Europa’s hoogste goed: een kritische metafysica van de hoop

In Paludes – Le banquet – merkt André Gide spottend op ‘Wanneer een filosoof je antwoordt, dan begrijp je zelfs niet meer wat je hem gevraagd hebt.’ Misschien is het wel de taak van de filosofie het vragen zelf te bevragen, eerder dan voortijdige of al te vanzelfsprekende antwoorden voor lief te nemen. Zoals Deleuze ooit treffend opmerkte, krijg je in de filosofie altijd een antwoord dat wordt bepaald door de aard van de vraag en het probleem dat wordt gesteld. Een probleem krijgt de oplossing die het verdient.

Volgens de Verlichtingsfilosoof Immanuel Kant is het een bewijs van goed verstand te weten hoe men goed moet vragen. In het voorwoord van de Kritiek van de zuivere rede lezen we zelfs dat de menselijke rede geplaagd wordt door vragen die ze niet kan ontkennen, maar die ze ook niet kan beantwoorden, omdat ze het vermogen van de rede overstijgen.

Deze bijdrage vraagt naar het hoogste goed van Europa.

Leden van het Thijmgenootschap krijgen alle uitgaven thuisgestuurd. Ook lid worden?

Lees als PDF: